GÜLER YÜZ, ÇABA, SAMİMİYET VE TEVAZU VARSA HER OLUMSUZ LUK YÜZÜNÜ BAHARA DÖNER

Bu yazıya böyle başlık yakışırdı.
Bergama bisiklet festivali...

Hemen hemen her yıl köşe yazılarımda festivallerden bahsederim.  Kötüsünden iyisine, güler yüzlüsünden suratsız olanına her birini kimseleri hedef göstermeden ve incitmeden köşemde yer veririm. Her ne şekilde olursa olsun içinde az ya da çok emek vardır ve o yüzden saygıyı gerektirir ve... Kimsenin kimseyi incitmeye hakkı yoktur. Neyse biz konumuza dönelim. Festivalleri köşemde misafir etmemin ilk gerekçesi emek harcayanlara küçücük bir teşekkür dokunuşu ve etkinliğin yapıldığı coğrafyayı, icra eden topluluğu ve... Tabii ki bisikleti ve bisikletin faydaları neler insanımıza sunmak.

                Efendim sanırım dün kadar yakın zamana dayanır, Emine Aktürk kardeşimin hem aklına takılanları sorduğu, kimi konularda tavsiye istediği, en önemlisi beni festivallerinde artık görmek istediğini tatlı tatlı serzenişte bulunduğu telefon görüşmemizin üzerinden oysa iki ay geçivermiş, dile kolay zaman çok hızlı geçiyor değil mi?

                Tek başıma gidecek değildim ya kartopu misali yanımda üç beş kişiyi de götürmeliydim, bu gönlü güzel insanların can siper hane emek harcayarak, uykusuz günler harcayarak tertipledikleri velesbit temaşasına. Dostluk bunu gerektirir değil mi?

                Neyse efendim festivallere yeni aşiyan olan İbrahim kardeşimle birlikte güzel anılar, tatlı maceralar, yeni kurulacak dostluklar uğruna revan olduk Bergama yollarına. Festivalin ilk günü akşamın karanlığında varıverdik Kleopatra güzellik ılıcası yani kamp alanımıza. Tabii ki eski dostlarla hasret dindiren sarılmaların kavuşması ve bizleri karşılayan heyecanlı bir avuç güleç gözlü insanlar. Laf aramızda malum baharın son ayı yazı habercisi Mayıs ayındayız ve Ege'deyiz ya yanıma çok da kalın üst baş almamıştım. Daha sonra görecek günümüzü, boyumuzun ölçüsünü alacaktık.

                Festivalin ilk sürüş sabahı serinden daha serti bir hava ve yağmurlar karşıladı bizi. Yılmak var mı, var mı yolumuzdan dönmek... Elbette söz konusu bile olamaz. İlk gün dağlardan, köyleri geçe geçe Dikil hedefimize ulaşıverdik.  Ama dönüş, o dönüş yolu Dikili ile Bergama arası bisikletlilerle sert esen rüzgârların cihan savaşı. Kim mi kazandı, sizce...? Doğru bildiniz, on puan on puan cep, bisikletli macera severler. Varılan kamp alanında bizi bekleyen sürpriz dün gece yağmurların hediyesi soğuk hava. Hava soğuk da ama insanlar neden mutlu?  Yazının sonunu bekleyin derim ben, ama siz bilirsiniz.

                Festivalin ikinci günü düne nispeten daha hürmetkâr hava, güneş yüzünü gösteriyor en azından. Bu sefer yine dağlardan köy uğraklarını geçerek hedefimiz Çandarlı bu rotada öğlen yemeği için yemeklerine el lezzetleri kattıkları yetmezmiş gibi dadlı dilleri, güler yüzleri ile bizleri pek güzel ağırlayan muhtarımız ve kadınlarımıza teşekkür etmeden geçemezdik. Çandarlı'ya vardık, kalesi gezildi, dönüşte bizleri bekleyen zalım rüzgârlı yolculuk öncesi dinlemeler yapıldı ve... Vakit yola düşme vaktidir. Yaklaşık 40 km. rüzgârlarla boğuşa boğuşa nihayet sağ salim kamp alanına çok şükür kavuştuk.

                Neyi merak ederim biliyor musunuz? Rüzgârlara karşı pedallar döner, yağmur içimizden geçer, yorgunluk ve yılgınlık kimi zaman cabası. Varılınca yolculuğun vuslatına insanlar neden mutlu?

Sebep basit aslında kimi yoldaşından, kimi de cesaret veren bu işlerde uğraşanından. Üç gün boyunca yemekler, ikramlar insanların tutum ve davranışı, ilgi ve alakası teşbihte hata olmazsa aliyyül âlâ. Yani... Evet eksiklik, hata yok muydu, elbette olacak insanın olduğu yerde her şey olur ve olacak da. Ama gayretler içinde insanların çabaladığını, yardımcı olmak için kendilerini paraladığını görmek rüzgârı tersine döndürür ve içten bir tebessümle teşekkür onların mükâfatıdır.

                Sadece Emine ve Metin abiyi tanıdığım bu festivalin kahramanlarından yeni tanışlarla eve dönme vaktidir artık. Düsturumuz şöyleydi unutmayalım niyet halis akıbet halis ve bir de her imkan, şartlar ve havanın merhameti kıt olabilir ama biz bisikletliler her imkan ve şartta mutlu olmasını, anın tadını çıkarmasını bilmesek festivallerde ne işimiz var değil mi efendim.

                Ve şimdi gelelim bize rotaları ve güler yüzleriyle gönül ikramlıklarını sunan Bergama bisiklet festivali komitesine teşekküre...

Olumsuz hava koşullarını ve bizim göremediğimiz onları (varsa) üzen eksiklikleri bizlere hissettirmeyen festivalden keyif almamız için ellerinden geleni yapan, ilk günden etkinlik bitimine kadar bizlere ev sahipliği yapmak için canla başla emek veren başta

Emine Pür Aktürk üzere

Timuçin Sarğut

Ozan YILMAZ (Dikili)

Dilek ve Mehmet Altay çiftine

Metin Aktürk

İlkay Vurucu

Fatma ve Ayşegül hanımlara

İlkay Kasap

Şerif Ahmet

Seçkin Şahbaz'a yürekten koca koca alkış demetleri, her şey için sonsuz teşekkürler, başka coğrafyalarda görüşmek üzere...

Unutmayalım ki her festival eski dostların vuslat yeri, yeni doğacak dostluklara kundaktır, saygılarımla.

Yücel Uysal (soloturco)