YÜKÜ GEÇMİŞTEN BORCU GELECEKTEN OLAN ADAM

Çağımızın erkeği, omuzlarında sadece kendi ağırlığını değil; geçmişin gölgesini, geleceğin borcunu, bugünün ise bitmek bilmeyen beklentisini taşıyor. Bu yük öyle bir yük ki, artık bir sorumluluk değil, bir yazgıya dönüşmüş hâlde.

Bir yanda kendi içindeki kırılgan çocuk, bir yanda toplumun sırtına yüklediği “sahip çıkma, destek olma zorunluluğu”, diğer yanda ise sevdiği kadının gözlerinde sönmesini istemediği o ışık derken… Erkek, tam ortasında kaldığı bir paradoksun içinde nefessiz kalıyor.

Kadına duyduğu zaaf, aslında sevmenin en saf hâliydi bir zamanlar.

Bir bakışı, bir dokunuşu, bir gülümsemesi…

Erkek bütün ömrünü o güzelliğe adardı, adıyor da. Fakat günümüzde, o saf bağlılık, farkında bile olunmadan bir talep zincirine dönüştü.                                                       

Kadın isteklerinde haklı… Çünkü istekler modern yaşamın gerektiği şekilde çoğalıyor. Hayaller masum ama erkek bu istekleri karşılarken zorlanıyor. Çünkü hayat pahalı ve bu hayatın bedeli artık sadece para da değil; zaman, enerji, ruh ve bununla beraber insan bedeni de yıpranıyor.

Pahalılık arttıkça, istekler genişledikçe, erkek kendini bu isteklere yetişemeyen bir koşucu gibi hissediyor. Koştukça yoruluyor… Yoruldukça suçlanıyor… Suçlandıkça daha çok koşuyor. Sanki ne yapsa eksik, ne verse yetmez, ne söylese tamamlanmaz bir döngünün içine mahkûm olmuş gibi.

Eskiden “aile reisi” derlerdi; şimdi “finansal taşıyıcı” diyorlar.

Eskiden “koruyan adam” derlerdi; şimdi “yetişemeyen adam” diyorlar.

Eskiden “dağ gibi durur” denirdi; şimdi içten içe eriyen bir sessizliktir erkek olmanın adı. Adam olmanın adı. Baba olmanın adı.

Erkek artık sadece geçimi değil, duygusal ekonomi denen o görünmez dengeyi de sırtında taşıyor. Sevdiği kadının beklentileri ile hayatın gerçekleri arasına sıkışmış bir halde… Hem kendini eksik hissetmemek için direniyor, hem de “yetişemedim” duygusunun içten içe kemirdiği bir yalnızlık yaşıyor.

Bu yalnızlık öyle bir yalnızlık ki,

Kimse bilmez ama herkes görür.

Kimse konuşmaz ama herkes bekler. Kimse anlamaz ama herkes ister.

Ve bütün bunların arasında erkek, aslında tek bir şey istiyor:

Bu külfetin ortasında bir parça anlayış…

Biraz nefes…

Biraz “tamam, yetişemesem de değerliyim” diyebilmek…

Çünkü günümüz erkeği artık yük taşımıyor; yük tarafından taşınıyor.

Gücünü ispatlamak zorunda bırakıldıkça gücünün tükendiğini kendi bile fark edemiyor.

Belki de asıl sorun, erkek ve kadının birbirine karşı değil; aynı hayatın farklı uçlarına savrulmuş olması. Birbirini seven iki insanın, aynı yükü farklı şekillerde hissetmesine rağmen bunu konuşamaması.

Bu yüzden belki de en büyük çığlık, erkeğin sessizliğinde gizli:

“Ben hâlâ seni mutlu etmek istiyorum… Ama önce biraz nefes almam gerek.”