BİR ROL

Kimimiz farkındayız, kimimiz değiliz. Ama hepimiz bir rolün içindeyiz. Bu rol; yalnızca kendi hayatımızı yaşamakla sınırlı değil, aynı zamanda başkalarının hayatına nasıl dokunduğumuzla da şekilleniyor. İşte tam bu noktada “rol model olmak” dediğimiz kavram sessiz ama güçlü bir sorumluluk olarak karşımıza çıkıyor.

Eskiden rol modeller daha sınırlıydı; aile büyükleri, öğretmenler, belki mahallede saygı duyulan birkaç kişi… Bugün ise durum çok farklı. Artık herkes, özellikle sosyal medya sayesinde, farkında olmadan yüzlerce hatta binlerce insan için bir örnek haline gelebiliyor. Bir sözümüz, bir davranışımız, bir paylaşımımız… Hepsi bir başkasının hayatında iz bırakabiliyor.

Peki, bu kadar görünür olduğumuz bir çağda nasıl bir iz bırakıyoruz?

İyiye ve güzele teşvik etmek, aslında büyük laflar etmekten geçmiyor. Küçük ama samimi davranışlar çoğu zaman en güçlü etkiyi yaratır. Birine saygıyla yaklaşmak, zor durumda olana el uzatmak, dürüst kalabilmek, öfke yerine anlayışı seçmek… Bunlar belki sıradan gibi görünür ama tam da toplumun en çok ihtiyaç duyduğu şeylerdir.

Rol model olmak, kusursuz olmak demek değildir. Aksine, hatalarını kabul edebilen, öğrenmeye açık ve gelişmeye istekli olmak demektir. Çünkü insanlar mükemmelliğe değil, gerçekliğe bağlanır. Samimiyet, en güçlü etkidir.

Unutmamak gerekir ki; iyilik de kötülük gibi bulaşıcıdır. Bir kişinin attığı küçük bir adım, zincirleme bir etkiyle birçok insanı harekete geçirebilir. Bir gülümseme, bir teşekkür, bir empati anı… Bunlar küçümsenecek şeyler değildir. Toplumu dönüştüren büyük hareketler, çoğu zaman bu küçük kıvılcımlarla başlar.

Belki de kendimize şu soruyu sormanın tam zamanı: “Beni izleyen biri olsa, ne öğrenirdi?”

Daha sabırlı olmayı mı, yoksa çabuk öfkelenmeyi mi?

Paylaşmayı mı, yoksa yalnızca kendini düşünmeyi mi?

Her birimiz, farkında olsak da olmasak da birer örneğiz. Bu yüzden rolümüzü seçmek bizim elimizde. İyiyi büyüten, güzeli çoğaltan, insan olmanın değerini hatırlatan bir rol mü… Yoksa kayıtsız, tepkisiz, etkisiz bir rol mü?

Dünya, büyük kahramanlardan çok; küçük ama sürekli iyilikler yapan insanlara ihtiyaç duyuyor. Belki alkışlanmayacağız, belki görünmeyeceğiz… Ama birinin hayatına iyi yönde dokunmuş olmak, en büyük iz değil midir?

Sonuçta mesele şu: Sahnede olmak bizim tercihimiz olmayabilir. Ama nasıl bir rol oynayacağımız tamamen bizim elimizde.