BİR BOKS MAÇININ ARDINDAN

Spor basınını yakından takip edenlerin ve sporun içinden gelenlerin çok iyi bildiği gibi, geçtiğimiz Cuma günü boks camiasında büyük heyecan ve merakla beklenen bir karşılaşma yapıldı. Ringde bu kez bir YouTuber ( Jake Paul ) ile profesyonel bir boksör ( Anthony Joshua ) karşı karşıya geldi. 

Eski bir boksör olarak, bende maçı merakla izledim. Maçın sonucu, boksun ne kadar ciddi ve hafife alınmaması gereken bir spor olduğunu net biçimde ortaya koydu. Karşılaşma nakavtla sonuçlandı; YouTuber ağır bir yenilgi aldı ve çenesi iki yerden kırıldı. Bu tablo, ringdeki farkın yalnızca güçten değil; deneyim, refleks, disiplin ve yılların birikiminden kaynaklandığını bir kez daha gösterdi.

Bu maçtan çıkarılacak ders çok açıktır:

Boks bir gösteri değil, bir şov hiç değil; ciddiyet, bilgi ve sorumluluk isteyen bir spordur. Ring, deneme alanı değildir. Boks, hata kabul etmez ve asla şakaya gelmez. Ama işin içinde rant, ticari kazanç ve buna benzer bir çok etken olunca iş şova dönüşüyor o da işin ayrı boyutu. Zaten öyle bir durum olmasa bu maç 6 raunt sürmez ilk rauntta biterdi.                               

Şunu açıkça söylemek gerekir: Boks, dışarıdan bakıldığında hâlâ yanlış anlaşılan sporlardan biridir.

Toplumun bir kesimi için boks; öfke, kavga ve şiddetle yan yana anılır. Oysa gerçek tam tersidir. Boks bir kavga değil, yüksek disiplin, kontrol ve bilinç gerektiren bir spor dalıdır.

Şunu açıkça söylemek gerekir:

Türkiye'de binlerce lisanslı boksör vardır. Peki, bu boksörlerin sokak kavgalarına karıştığını ne kadar sıklıkla duyuyorsunuz? Neredeyse hiç. Çünkü boksör kavganın ne olduğunu en iyi bilen kişidir. Ve bilen insan, kolay kolay kavga etmez.

Bilimsel veriler bize şunu söylüyor:

Bir amatör boksör, üç rauntluk bir maçta ortalama 80–120 yumruk atar, neredeyse aynı sayıda yumruğa da maruz kalır. Profesyonel seviyede bu sayı 500–900 yumruğa kadar çıkar. Yani bir boksör, yıllar boyunca vücudunu ve reflekslerini bu tempoya göre eğitir. Yumruk atmaya da, yumruk yemeye de alışkındır. Bu yüzden sokakta atılacak tek bir “kontrolsüz” yumruk, onun için teknik olarak bir tehdit değildir.

Ama asıl mesele teknik üstünlük de değildir.

Bir boksör şunu çok iyi bilir:

Tek bir yumruk, karşısındaki insanın hayatını geri dönülmez şekilde değiştirebilir. Aynı yumruk, kendi hayatını da zarar verebilir. Bir anlık öfke; ağır bir sakatlık, yıllarca sürecek bir vicdan yükü ya da bir ömürlük hapis anlamına gelebilir. Bu bilinç, boksörleri kavgadan uzak tutar.

Bu nedenle boksörler kavga etmeyi sevmez.

Kompleksli değildirler. Güçlerini ispatlama ihtiyacı duymazlar. Karşısındaki insanı dövebileceklerini bildikleri hâlde, bundan bilinçli olarak kaçınırlar. Asıl güç, vurmakta değil; vurmamayı seçebilmekte gizlidir.

Modern toplumlarda kavga zaten kabul edilebilir bir davranış değildir. Boks da bunun bir uzantısı değildir. Boks; öfkeyi kontrol etmeyi, gücü terbiye etmeyi ve sınır bilmeyi öğretir.

Bu spora bu gözle bakmak gerekir.

Boks, kavga edenlerin değil; kendini bilenlerin sporudur.