EVRENE SÖZÜNÜ DİNLETMEK Mİ, KENDİNE KULAK VERMEK Mİ?

Ona dilekler fısıldıyoruz, mesajlar gönderiyoruz, hatta bazen sitem ediyoruz. “Ben istedim ama olmadı,” diyoruz; “Demek ki evren beni duymadı.” Sosyal medyada bolca rastladığımız bu cümleler, modern insanın yeni bir muhatap bulduğunu gösteriyor: Görünmez, soyut ama bir o kadar da sorumlu tutulan evren.

“Evrene sözünü dinletmek” kulağa güçlü geliyor. Kontrol hissi veriyor. Sanki doğru kelimeleri seçersek, doğru saatte istersek, yeterince inanırsak kozmik bir sekreter not alıp gereğini yapacak. Ama durup düşününce insanın aklına şu soru geliyor: Evrene sözümüzü dinletmeye çalışırken, kendimize ne kadar kulak veriyoruz?

Çünkü çoğu zaman evrenden istediklerimiz, aslında kendimize söyleyemediklerimiz. Cesaret edemediklerimiz. Ertelediklerimiz. “Evren bana bunu versin” dediğimizde, “Ben bunun için ne yapıyorum?” sorusu genelde araya kaynıyor. Evren, iyi bir bahane olabiliyor: Olursa evrenden, olmazsa kaderden deyip kendimizi avutuyoruz.

Oysa hayat, dilek listesiyle çalışan bir sistem değildir. İstemek önemli, evet. Niyet etmek, yön belirler. Ama niyet, hareketsiz kaldığında sadece güzel bir temenniden ibaret olur. Evreni ikna etmeye çalışmak yerine, belki de önce kendimizi ikna etmemiz gerekiyordur: Değişmeye, risk almaya, sorumluluk üstlenmeye gibi..

Bir de şu var: Evrene “söz dinletmek” dili, fark etmeden bizi merkezde konumlandırıyor. Sanki her şey bizim etrafımızda dönmeliymiş gibi. Oysa insanın olgunlaşması, her isteğinin gerçekleşmediği gerçeğiyle yüzleşmesiyle başlıyor. Bazı kapılar kapanıyor, çünkü başka bir yere yönelmemiz gerekiyor. Bazı gecikmeler var, çünkü henüz hazır değiliz.

Aslında evren bizden çok şey istemiyor. Büyük laflardan, süslü ritüellerden ziyade, daha dürüst sorular bekliyor: “Ben gerçekten ne istiyorum?” “Bunu neden istiyorum?” “Bu isteğin bedelini ödemeye hazır mıyım?” Bu sorulara verilen net cevaplar, evrene gönderilen en güçlü mesajlardır.

Evrene sözünü dinletmek yerine, hayatla iş birliği yapmayı denesek? İşaret aramak yerine, adım atsak. Beklemek yerine, denesek. Çünkü bazen evren susmaz; ama biz duymayız. Bazen cevap gelmez; çünkü soru yanlıştır.

Belki de mesele, evrene hükmetmek değil. Onunla aynı frekansta olabilmektir. Ve bu frekans, çoğu zaman mistik değil; oldukça dünyevi bir yerden geçiyor: Emek, farkındalık ve cesaret gibi…

Evrenle konuşmaya devam edelim elbette. Ama arada aynaya da bakalım. Çünkü bazen cevap, çok yakınımızda içimizde bir yerlerde olabilir.