BİR İNSAN ÖMRÜNÜ NEYE VERMELİ?

Zülfü Livaneli'nin o sarsıcı dizeleri, bize aslında hiç bitmeyen bir soruyu yeniden soruyor: Bir insan ömrünü neye vermeli?

Ömür dediğin, yürüyen için de aynı, yolda kalan için de… Hepimiz bir yerlere yetişiriz sanıyoruz ama sonunda anlıyoruz ki yolun kendisiymiş bütün hikâye. Yürürken savrulan yapraklar gibi, kimi gün rüzgâra karşı direniyoruz, kimi gün rüzgârla akıyoruz. Ve bu akışta neyin peşine düştüğümüz, neyi omuzladığımız, neyi gözümüzden sakındığımız bize kim olduğumuzu fısıldıyor.

Kapı çalındığında yüreğin ürperiyorsa, bu hayatta hâlâ bağ kurabiliyorsun demektir. İnsan, en çok aldandığı yerden büyür, en çok güvendiğine yaslanır, en çok sevdiğine yenilir. Dünya ise kimsenin sığınağı değil; demir sandıklar, mühürlü anılar, yarım kalan sözler hep orada durur ama insan yine de yürür. Çünkü ömür, hatırladıklarımızın toplamından çok, affettiklerimizin, geride bıraktıklarımızın ağırlığıyla şekillenir.

Ayrılık gününün kör derelerinde biriken acı bile, sonunda nehre karışır. Hiçbir duygu, hiçbir yara sabit kalmaz; hepsi akar, hepsi değişir. Ömür dediğin biraz da budur: Elimizde tutamadıklarımızın bize öğrettiği sabır…

Ve işte asıl soru burada yükseliyor:

Ömrümüzü neye vermeliyiz?

Paraya mı?

Onura mı?

Dikenli yollardan geçmeyi göze alacak cesarete mi?

Yoksa bir ağacın köküne inip, toprağın derinliğinde saklı anlamı bulmaya mı?

Belki de hayata tutunmak, rüzgârda savrulurken bile kendi yönünü unutmamakla ilgilidir. Bir yaprak gibi çırpınsak da, bir gün toprağa döneceğimizi bilerek yaşamak… Çünkü insan ömrünü neye verirse, zamanı geldiğinde yüzüne o bakar.

Kimimiz sevgiyi seçer, kimimiz mücadeleyi, kimimiz evladımızın gözlerindeki ışığı, kimimiz bir şehri güzelleştirmeyi, kimimiz ise bir kişinin kalbine dokunmayı… Ama kesin olan bir şey var:

İnsan ömrünü anlamlı olana vermeli.

Kendi vicdanına, kendi temiz izine, kendi hakikatine…

Gerisi rüzgâr, gerisi savrulan yaprak…