RAMAZAN-I ŞERİF

On bir ayın sultanı Ramazan

Hilâlin ince bir tebessüm gibi gökyüzünde belirmesiyle birlikte gönüllerimize düşen o tarifsiz huzur… Davulun sesiyle uyanılan sahurlar, iftara doğru mutfaktan yükselen mis kokular, sofraya yetişme telaşı ve ezanla birlikte duaya ve şükre açılan eller…

Ramazan ayı, birçok aile için bereketin adıdır. Aynı sofranın etrafında toplanan kuşaklar birlikteliğin en güzel halidir. Büyüklerin duası, çocukların neşesi, annelerin tatlı telaşı, babaların vakur ve gururlu tebessümü… Gün boyu tutulan orucun ardından ilk yudum suyla gelen şükür… İşte o an, sadece açlık değil, hasret de diner. Kalpler yumuşar, kırgınlıklar azalır, muhabbet artar. Ramazan, evi ev yapan ruhu yeniden canlandırır.

Bazı sofralar vardır ki kalabalığıyla ısınır. Tencere belki sade kaynar ama gönüller zengindir. Bir hurma, bir tas çorba, bir dilim ekmek… Fakat yanında samimiyet, yanında dua, yanında sevgi… İşte asıl bereket budur. Ramazan, o evlerde yalnızca takvimdeki bir ay değil; yeniden huzur ve mutluluk , yeniden buluşma, yeniden sarılmadır.

Ama ne yazık ki aynı mübarek Ramazan ayında başka hikâyeler de yaşanır…

Bazı evlerde Ramazan, eski kalabalıkların hatırasını getirir. Bir zamanlar cıvıl cıvıl olan sofralar şimdi eksiktir. Bir sandalye boş kalmıştır. Ayrılıklar, kırgınlıklar, hastalıklar, geçim sıkıntıları, akla hayale gelmeyecek imtihanlar o yuvanın üzerine gölge düşürmüştür. Sofra kurulsa da neşe eksiktir. Ezan okunur ama içte bir burukluk vardır.

Dağılmış aileler, küslükler içinde uzaklaşmış kardeşler, hastane odalarında iftarı bekleyenler, yalnız başına orucunu açan yaşlılar… Onlar için Ramazan bazen sabrın adıdır. Bazen gözyaşını içine akıtmanın halidir. Bazen de “Keşke”lerle dolu bir muhasebenin yüzleşmesidir.

Ramazan'ın güzelliği herkes için aynı şekilde yaşanmaz belki; fakat Ramazan herkes için bir davettir. Barışmaya davet, affetmeye davet, hatırlamaya davet… O eski sofraları yeniden kurmaya, en azından gönül köprülerini yeniden inşa etmeye davet…

Çünkü Ramazan sadece tokların şükür ayı değil; kırık kalplerin de onarım ayıdır. Sadece kalabalıkların sevinci değil; yalnızların da umududur. Herkes için aynı şartları getirmez ama herkese aynı kapıyı aralar: Rahmet kapısını.

Belki bu Ramazan bir telefonla başlar değişim…
Belki bir mesajla çözülür yılların küslüğü…
Belki bir iftar davetiyle yeniden kurulur bir aile…

Unutmayalım; Ramazan'ın bereketi sadece sofraya konan yemekle ölçülmez. Asıl bereket, kalpten kalbe akan merhamettedir. Aynı çatı altında olamasak bile aynı duada buluşabiliriz. Aynı sofrada oturamasak bile aynı vakitte ellerimizi semaya açabiliriz.

Bu Ramazan, gönül ister ki kalabalık sofralarda şükredenlerden olalım. Ama aynı zamanda buruk sofraları da asla unutmayalım.

Çünkü gerçek Ramazan, yalnız kendi mutluluğunu yaşayan değil; başkasının hüznünü de hissedebilen yüreklere gelir.