GAFİL GEZME ŞAŞKIN BİR GÜN ÖLÜRSÜN

Özellikle anonim tasavvuf geleneği ürünü bu ruh, insanı korkutmak için değil; uyandırmak için seslenir. Çünkü asıl mesele ölüm değil, farkında olmadan yaşamaktır.

Bugünün insanı hızlı yaşıyor ama derin yaşamıyor. Takvimler dolu, zihinler meşgul, kalpler yorgun… Ölümü uzak bir ihtimal, yaşlılara ait bir kader, başkalarının başına gelen bir hadise gibi görüyoruz. Oysa ölüm, hayatın zıddı değil; tamamlayıcısıdır. Onu yok saymak, hayatı eksik yaşamaktır.

İnsan çoğu zaman dünyayı sahip olunacak bir mülk sanır. Oysa dünya, kısa süreliğine konakladığımız bir misafirhanedir. Makam, para, şöhret, güç… Hepsi bir sabah rüzgârı gibi geçicidir. Dün alkışlananlar bugün unutulur; dün güçlü olanlar bugün toprağa karışır.

Kendimize şu soruyu sormayı unuttuk:

“Ben bu dünyaya ne biriktirmeye geldim; mal mı, anlam mı?”

Ölümü hatırlayan insanın kalbi yumuşar. Hırsı azalır, kibri kırılır, affetmesi kolaylaşır. Çünkü bilir ki hesap günü geldiğinde taşıyabileceği tek şey; yaptığı iyilikler, kırmadığı kalpler ve samimiyetidir.

Hepimiz öleceğimizi biliyoruz. Ama sanki hiç ölmeyecekmiş gibi plan yapıyoruz. İnsanoğlu olarak gaflet içinde yaşıyoruz. Oysa gaflet; bilmemek değil, bildiğini unutmak demektir. Gaflet sonsuzluk arzusu ile fanilik gerçeği arasındaki çelişkidir. Kalbimizin, dünyanın gürültüsünden hakikatin sesini duyamamasıdır. Aynaya bakıp yüzü görmek, ama ömrü görememektir.

Oysa ölüm bilinci insanı karamsar yapmaz; aksine bilinçli yapar. Her günü daha kıymetli, her anı daha anlamlı kılar.

Asıl korkulması gereken ölüm değil; hazırlıksız yakalanmaktır. Bir sınavın tarihini bilip hiç çalışmamak gibi… Ölümü hatırlayan insan, hayatı israf etmez. Sevdiklerine daha çok sarılır. “Sonra konuşuruz” demez. “Bir ara ararım” demez. Çünkü bilir ki o “ara” bazen hiç gelmez.

Dünya bir imtihandır ama cezaevi değildir. Nimetler haram değildir; fakat amaç haline geldiğinde insanı köleleştirir. Sahip olduklarımızın efendisi olmalıyız, kölesi değil.

“Gafil gezme şaşkın, bir gün ölürsün” bir tehdit değil; bir şefkat çağrısıdır.

Hayatı küçümseme demektir.

Kalbini karartma demektir.

Boş yere kibirlenme, boş yere kırma demektir.

Ölüm kapıyı çaldığında yanımızda götüreceğimiz tek şey, kalbimizin yüküdür. O halde yükünü hafiflet. İyilikle hafiflet, hoşgörü ile hafiflet, affederek hafiflet, severek hafiflet.

Çünkü bir gün gerçekten öleceğiz.

Ama bugün hâlâ gafil gezmeden yaşayabiliriz.