İNSAN ÖMRÜ YAŞADIĞI ANLARDAN OLUŞUR

Hatta çoğu zaman tam olarak ne zaman yaşandığını bile hatırlamayız. Ama içimizde bir yerde durur. Bazen bir koku, bazen bir şarkının iki notası, bazen de hiç beklenmedik bir anda gelen bir sessizlik onları yüzeye çıkarır. İşte bunlar adı konmamış anılardır.

Çocukluğun bir yaz akşamı mesela… Kim vardı, ne konuşuluyordu, hatırlamayız. Ama içimizi kaplayan huzur hâlâ durur. Ya da bir vedanın ardından eve dönerken pencereden dışarı bakışımız… O günün detayları silinmiştir, fakat içimizde kalan o boşluk hissi yıllar sonra bile aynı yerinden sızar.

Hayat çoğu zaman büyük olaylardan değil, küçük ve fark edilmeden geçen anlardan oluşur. Birinin omzumuza dokunması, birlikte içilen sessiz bir çay, gece yarısı edilen kısa bir sohbet… O sırada sıradan görünen bu anlar, yıllar sonra zihnimizde en güçlü izleri bırakır. Çünkü onlara isim koymamışızdır; beklentiyle değil, doğal haliyle yaşamışızdır.

Belki de bu yüzden en çok onları özleriz. Çünkü tekrarını planlayamayız. Aynı kişiler, aynı mekânlar bir araya gelse bile o hissin aynısı gelmez. Anılar bazen mekâna değil, zamana ve ruh halimize aittir.

İnsan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor: Hayatın asıl ağırlığı büyük kırılmalarda değil, küçük ve sessiz anlarda gizli. Ve çoğu zaman en çok hatırladıklarımız, o sırada farkına bile varmadıklarımız oluyor.

Belki de bugün yaşadığımız sıradan bir an, yıllar sonra içimizi sızlatacak tatlı bir hatıra olacak. Kim bilir… Belki şu anda bile adı konmamış bir anının içindeyizdir.

Bu yüzden bazen durup etrafa bakmak gerekiyor. Yanımızdakilere, bulunduğumuz yere, içimizdeki sessizliğe… Hayat, çoğu zaman fark edilmediği anlarda yaşanıyor.

Bunun farkında olarak yaşamalıyız. Çünkü hayat bazen büyük kararlarla değil, küçük vazgeçişlerle eksiliyor. Gitmediğimiz konserler, ertelediğimiz buluşmalar, “sonraya bırakırız” dediğimiz etkinlikler… Fark etmiyoruz ama aslında takvimimiz değil, hatıralarımız boş kalıyor.

Çoğu zaman yorgun olduğumuzu söylüyoruz. İşten çıkınca eve gitmek, koltuğa uzanmak, telefon ekranında kaybolmak daha kolay geliyor. “Bir dahaki sefere gideriz,” diyoruz. Oysa o “bir dahaki sefer” çoğu zaman hiç gelmiyor. Aynı ekip bir daha toplanamıyor, o sanatçı bir daha gelmiyor, o tiyatro oyunu bir daha sahnelenmiyor ya da biz bir daha o günkü kadar genç olmuyoruz.

İnsan ömrü yalnızca yaşanılan yıllardan oluşmuyor; yaşanan anlardan oluşuyor. Ve anılar, çoğunlukla konfor alanımızın biraz dışına çıktığımızda birikiyor. Eve gitmeyi değil de arkadaşlarımızla bir kahve içmeyi seçtiğimizde… Üşenmeyip bir sergiye uğradığımızda… Yağmura rağmen açık hava konserine gittiğimizde…

İşin ironik tarafı şu: Gitmediğimiz etkinlikler bizi o an yormuyor ama gelecekte eksikliğini hissettiriyor. Yıllar sonra dönüp baktığımızda, hatırladıklarımız genellikle yaptıklarımız oluyor; yapmadıklarımız ise içimizde küçük bir “keşke” olarak kalıyor.

Belki de mesele her yere gitmek değil. Ama gerçekten gitmek istediğimiz yerlere, görmek istediğimiz insanlara ve deneyimlemek istediğimiz anlara sürekli bahane üretmemek. Çünkü zaman sandığımızdan hızlı geçiyor ve hayat, ertelemeyi pek sevmiyor.

Sonunda fark ediyoruz ki; bazen gitmediğimiz bir etkinlik, aslında yaşayabileceğimiz bir anıyı bizden çalmış oluyor.

Ve insanın ömründen çalınan şey çoğu zaman yıllar değil, yaşanmamış anlardır….