ANNELER GÜNÜ

Bazı insanlar bu dünyaya yalnızca yaşamak için gelmez. Bazıları, başkalarının hayatına ömür olmak için gelir. Anneler böyledir işte… Sessizce yaşarlar çoğu zaman. Büyük cümleler kurmaz, alkış istemez, ödül beklemezler. Ama bir evin ışığını onlar yakar, bir çocuğun korkusunu onlar susturur, hayatın sert rüzgârlarını ilk onlar göğüsler.

İnsan büyüdüğünü zanneder. Yaş alır, şehir değiştirir, iş değiştirir, saçlarına ak düşer… Ama annesinin sesini duyduğu anda içindeki çocuk yeniden ayağa kalkar. Çünkü anne dediğimiz şey, insanın yeryüzündeki ilk evidir.

Bir annenin sevgisi tarif edilemez derler. Doğrudur. Çünkü bazı duyguların kelimesi yoktur. Bir annenin gece yarısı çocuğunun üstünü örtmesi, ateşi çıktığında sabaha kadar başında beklemesi, kendi yemezken “Ben tokum” demesi… Bunlar anlatılmaz; ancak yaşanınca anlaşılır.

Bizim toplumumuzda anneler çoğu zaman fedakârlığın sessiz kahramanlarıdır. Gençliğini çocuklarına verir, uykusunu verir, hayallerini erteler. Kimi zaman yeni bir elbise almaktan vazgeçer, kimi zaman yıllarca aynı ayakkabıyı giyer ama çocuğunun eksik kalmasına razı olmaz. Bir annenin yorgunluğu görünmez çoğu zaman. Çünkü o, ağrısını içine gömmeyi öğrenmiştir.

Belki de bu yüzden, insan annesinin kıymetini en çok yaş aldıkça anlıyor. Çocukken sıradan gelen birçok şey, yıllar sonra insanın boğazına düğümleniyor. Sofrada önüne sessizce bırakılan bir tabak yemek… Üşüme diye kapıya bırakılmış bir hırka… Geç kaldığında pencereden bekleyen bir çift göz…

Bir gün geliyor; o ses yavaşlıyor.

Bir gün geliyor; eskisi kadar yürüyemiyor.

Bir gün geliyor; güçlü sandığın o kadın küçücük kalıyor yatağın içinde.

İşte o zaman, insanın içini en çok acıtan şey, yıllarca kendisini koruyan ellerin artık yardıma ihtiyaç duyması oluyor.

Hayatın en ağır imtihanlarından biri belki de budur… Bir zamanlar seni hayata tutan insanın şimdi sana tutunması…

Ve insan anlıyor:

Anne yalnızca doğuran değildir.

Anne, ömrünü fark ettirmeden evladına veren kişidir.

Bugün hayatta olan annelerimize sarılabiliyorsak ne büyük zenginlik… Seslerini duyabiliyorsak, ellerini tutabiliyorsak, hâlâ “Yedin mi?” diye sorabiliyorlarsa dünyanın en şanslı insanlarıyız demektir. Çünkü bazı insanlar artık annelerinin sesini yalnızca hatıralarında duyuyor.

Anne kaybı, insanın içinde kapanmayan bir yaradır. Kalabalığın içinde bile eksik hissettirir. Bayramlarda, sofralarda, eski şarkılarda ansızın büyür o boşluk. Çünkü anne gidince yalnızca bir insan gitmez; insanın çocukluğu da biraz gider.

Bu yüzden Anneler Günü sadece çiçek alınacak bir gün değildir. Bir vicdan muhasebesidir aynı zamanda. “Annemin gönlünü yeterince alabildim mi?” sorusunu kendimize sorma günüdür. Belki uzun zamandır ihmal ettiğimiz bir telefonu açma, kırgınsak barışma, uzak kaldıysak yakınlaşma günüdür. Çünkü hayat çok kısa. Ve bazı pişmanlıkların telafisi yok.

Bugün annesi yanında olanlar, vakit varken kıymet bilsin. Birlikte içilen çayın, edilen sohbetin, aynı odada bulunmanın bile ne büyük nimet olduğunu unutmasın. Çünkü bir gün insan en çok da sıradan sandığı anları özlüyor.

Ve bugün…

Bir huzurevinde evladının yolunu gözleyen anneleri de unutmayalım. Bir mezar taşına çiçek bırakan evlatları da. Bir fotoğrafa bakıp sessizce ağlayanları da…

Bir de yatağa bağlı hâlde, artık konuşamasa bile evladının sesini hisseden anneleri. Çünkü anne sevgisi bazen kelimelerle değil, yalnızca kalple anlaşılır.

Bu Anneler Günü'nde belki en güzel hediye pahalı bir eşya değil; içten bir cümledir. “İyi ki varsın anne”Çünkü bazı insanlar dünyadan sessizce geçer ama arkalarında bir ömürlük merhamet bırakır.

Anneler öyledir.

Ve insan, annesinin duası kadar güçlüdür bu hayatta.