MERDİVENLERİ ÇIKARKEN SELAM VER İNERKEN LAZIM OLACAK

Ama herkes bilir ki o merdivenin bir de inişi vardır.

Ne yazık ki insanın asıl imtihanı tam da burada başlar. 

Bir makama gelince… Gelir seviyesi yükselince… Yetki artınca, kapılar açılınca…

Bazıları bir anda başka birine dönüşür.

Dün aynı masada oturduğu, aynı çayı içtiği, “can ciğer kuzu sarmaş” dediği insanları bugün görmezden gelir. Selamı eksiltir, mesafeyi artırır, duvarlar örer. Sanki o makamla birlikte yeni bir kimlik, yeni bir karakter verilmiştir kendisine.

Milletvekili olur… Bakan olur… Vali, müdür, genel müdür olur… Teknik direktör olur…

Unutur.

Unutur ki; O makam bir emanet. O koltuk geçici. O unvan bir gün mutlaka bırakılacak.

Daha da önemlisi şunu unutur: Kendisi aynı insan. Sadece şartlar değişmiştir.

İnsanlar çoğu zaman merdiveni çıkarken etrafına bakmaz. Kimseyi görmez. Kimseyi duymak istemez.

Ta ki hayat ona küçük bir hatırlatma yapana kadar…

Bir görev değişimi. Bir seçim sonucu. Bir imza. Bir sakatlık. Bir sağlık problemi. Bir ekonomik dalgalanma.

İşte o gün merdivenin inişi başlar. Ve o an anlar insan…

Çıkarken selam vermediği insanların, İnerken ne kadar kıymetli olduğunu.

Ama çoğu zaman iş işten geçmiştir.

Bu yüzden gerçek büyüklük; Makamdayken ulaşılmaz olmak değil, Makamdayken ulaşılabilir kalabilmektir.

Gerçek liderlik; Yukarıdayken kibirlenmemek, Aşağıdayken de ezilmemektir.

Gerçek zenginlik; Parayla yükselmek değil, Karakterle ayakta kalabilmektir.

Unutmayalım: Merdivenleri çıkarken verdiğimiz selam, İnerken bize yol olur.

Çünkü hayatta herkes bir gün iner. Ve insanı o gün karşılayan, Ne makamıdır ne de unvanı… Sadece geride bıraktığı izdir.