HAYALLER AMERİKA, GERÇEKLER TÜRKİYE

İki maçta yüzde 70 topa sahip olursunuz, rakip kaleye 55 şut gönderirsiniz, oyunu baştan sona kontrol edersiniz ama tabelaya baktığınızda sıfır puanla eve dönersiniz.

İşte bizim hikâyemiz tam olarak bu oldu.

Ne Avustralya ne de Paraguay, oyuncu kalitesi ve oyun gücü olarak bizim ayarımızda ekipler değildi. İki rakibi de uzun bölümler boyunca adeta kendi sahalarına hapsettik. Ancak futbol sadece iyi oynamayı değil, doğru anda son vuruşu yapabilmeyi de gerektiriyor.

Evet, gol atmakta zorlandık.

Ama bunun dışında hemen hemen her şeyi yaptık.

İki maçta rakiplerimizin toplam üç ciddi atağı oldu ve bunların üçü de golle sonuçlandı. Biz ise sayısız fırsatı değerlendiremedik. Futbol bazen böyledir; top sizi sevmez. Şans mı, kısmet mi dersiniz bilemem ama bazı turnuvalarda ne yaparsanız yapın istediğiniz sonuç gelmez.

Ben şahsen, Avustralya ve Paraguay'ın yaptığı gibi tamamen kapanıp, korku futboluyla, çağın gerisinde bir anlayışla kazanmayı; cesur oynayıp, üretip, risk alarak kaybetmeye tercih etmem.

Elbette bu turnuva, katıldığımız organizasyonlar içerisinde sonuç açısından en kötü performanslardan biri olarak hafızalara kazınacaktır. Büyük umut bağladığımız, "en iyi jenerasyon" olarak gördüğümüz oyuncu grubumuz bize çok büyük sevinçler yaşattı. Bu kez ise beklentilerin altında kaldılar.

Ancak biraz da gerçekçi olmalıyız.

Avrupa şampiyonu olan İtalya'nın bile Dünya Kupası'na katılamadığı bir futbol düzeninde yaşıyoruz. Biz ise bazen başarı çıtasını o kadar hızlı yükseltiyoruz ki gerçekleri gözden kaçırıyoruz.

Teknik Direktör Sayın Montella'nın hakkını teslim etmek gerekir. Kendisi bize özellikle daha önce çekinerek çıktığımız maçlarda özgüven kazandırdı. Eskiden bu tür karşılaşmalar öncesinde adeta midemize kramplar girerdi. Artık rakip kim olursa olsun oyunu domine edebilen bir Türkiye var.

Belki de hata, kuralar çekilir çekilmez çeyrek final hedefini neredeyse garanti bir sonuç gibi görmemizdi. Oysa futbol teoride değil, sahada alınan sonuçlarla yazılır.

Türkiye Futbol Federasyonu Başkanının "Tarihin en karakterli millî takımı" açıklaması da beklentileri daha da yukarı taşıdı. Böyle olunca yaşanan hayal kırıklığı doğal olarak daha büyük hissedildi.

Ama hayat devam ediyor.

Bu takımın eksikleri var, evet. Özellikle bitiricilik konusunda ciddi problemleri var. Fakat aynı zamanda oyunu yöneten, rakibini boğan ve korkmadan oynayan bir takım kimliği de oluşmuş durumda.

Belki bu kez hayaller Amerika'da kaldı...

Ama futbolun güzelliği de burada.

Bir sonraki hayal için yeniden ayağa kalkabilmekte.

Şimdi yeni hedef belli:

Avrupa Şampiyonası...