DAVUL KİMDE, TOKMAK KİMDE?

Asıl yönetim, o sesin ne zaman, nerede ve hangi amaçla çıkacağını bilenlerin elindedir.

Davul büyük bir semboldür.

Makamdır, koltuktur, unvandır.

Görüntüsü vardır, sesi vardır, kalabalığı peşinden sürükler.

Ama herkes bilir ki davul, tokmak olmadan suskundur.

Bugün yönetsel yapılarda sıkça şunu görüyoruz:

Davul omuzda ama tokmak elde değil.

 Yetki var gibi ama irade yok.

Sorumluluk alınmıyor, karar erteleniyor, risk başkasına bırakılıyor.

Oysa yönetmek;

Sesi yükseltmek değil, ritmi tutturmaktır.

Tokmak olmak zordur.

Çünkü tokmak:

Karar anında ortaya çıkar

Yanlışı da doğruyu da sahiplenir

Alkıştan çok hesabı göze alır

Bu yüzden çoğu kişi davulu taşımayı ister ama tokmağı eline almaktan çekinir.

Çünkü tokmak hata affetmez.

Yanlış vurduğun anda herkes duyar.

Bir de sessiz ama etkili olanlar vardır.

Kürsüye çıkmazlar, manşet olmazlar.

Ama davulun ne zaman çalacağını, ne zaman susacağını onlar belirler.

Asıl mesele şudur:

Davul ile tokmak ayrı ellere geçtiğinde,

Çıkan ses topluma hizmet etmez.

O ses bazen gürültü olur,

Bazen karmaşa,

Bazen de bedelini herkesin ödediği bir yanlış ritim…

Toplumların ihtiyacı olan şey daha yüksek sesler değil;

Ehil ellerde tokmak, sorumluluk taşıyan yöneticilerdir.

Unutulmamalıdır ki:

Davul taşımak bir imtiyazdır,

Tokmak tutmak ise bir emanet.

 Ve emanet, ehline verilmediğinde

Davul çalar ama toplum ilerlemez.

 "Toplumlar davulun sesine değil, tokmağı tutanın vicdanına göre yön bulur.”